مدل علّي ابعاد دلبستگي و راهكارهاي تنظيم هيجان با واسطه‌گري خودكارآمدي اجتماعي و خودافشاسازي

مقدمه: از پژوهش حاضر ارائه مدلي علّي در خصوص رابطه بين ابعاد دلبستگي و راهكارهاي تنظيم هيجان همراه با واسطه‌گري خودكارآمدي اجتماعي و خودافشاسازي بود. روش: در همين راستا 384 دانشجوي كارشناسي دانشگاه يزد به روش خوشه‌اي چندمرحله‌اي انتخاب شدند. ابزارهاي اين مطالعه شامل مقياس ابعاد دلبستگي كولينز (1996)، خودكارآمدي اجتماعي اسميت و بتز (2000)، خودافشاسازي كان و هسلينگ (2001) و راهكارهاي انطباقي كارور و همكاران (1989) بود كه روايي و پايايي آنها به روش‌هاي تحليل عاملي و آلفاي كرونباخ مطلوب به دست آمد. يافته‌ها: بيانگر آن بود كه اضطراب دلبستگي بصورت مستقيم و همچنين با واسطه‌گري خودكارآمدي اجتماعي، پيش‌بيني كننده منفي راهكارهاي انطباقي تنظيم هيجان و پيش‌بيني كننده مثبت راهكار غيرانطباقي بيش‌فعالسازي مي‌باشد. همچنين اين متغير بصورت مستقيم و منفي، راهكارهاي غيرفعال‌سازي را پيش‌بيني مي‌كند. اجتناب دلبستگي نيز بصورت مستقيم و همچنين با واسطه‌گري خودافشاسازي، پيش‌بيني كننده مثبت راهكار غيرفعال‌سازي و پيش‌بيني‌كننده منفي راهكار بيش‌فعال‌سازي است. اجتناب دلبستگي، راهكارهاي انطباقي تنظيم هيجان را بصورت مستقيم و منفي پيش‌بيني مي‌كند. مي‌توان اذعان نمود كه ابعاد دلبستگي پيش‌بيني كننده راهكارهاي تنظيم هيجان بوده و خودكارآمدي اجتماعي و خودافشاسازي، اين رابطه را واسطه‌گري و تبيين مي‌كنند.