پيش بيني شايستگي اجتماعي از طريق تنهايي و هراس اجتماعي

مقدمه: در تحقيق حاضر رابطه تنهايي و هراس اجتماعي با شايستگي اجتماعي دانشجويان دختر و پسر دانشگاه پيام نور اهواز در سال 1392 مورد بررسي قرار گرفت. روش: پژوهش از نوع همبستگي و جامعه آماري شامل كليه دانشجويان دختر و پسر دانشگاه پيام نور اهواز در سال 1392 بود كه از ميان آنها 150 نفر (76 پسر و 74 دختر) به شيوه تصادفي چندمرحله اي انتخاب شدند. به منظور جمع آوري داده ها از پرسشنامه تنهايي راسل ، پپلا و كاترونا (1980)، مقياس هراس اجتماعي كونور، ديويدسون، چرچيل، شرود ، فوا و وسلر(2000) و آزمون شايستگي اجتماعي محقق ساخته استفاده شد. تجزيه و تحليل داده ها با كمك ضريب همبستگي پيرسون و رگرسيون چندگانه صورت گرفت. يافته ها: نتايج پژوهش نشان داد كه بين تنهايي و هراس اجتماعي با شايستگي اجتماعي رابطه منفي معني دار وجود دارد. همچنين، نتايج تحليل رگرسيون چندگانه حاكي از آن بود كه تنهايي و هراس اجتماعي توان پيش بيني شايستگي اجتماعي دانشجويان را دارند. نتيجه گيري: با توجه به نتايج پژوهش، جهت تقويت احساس شايستگي اجتماعي در دانشجويان مي توان به تنهايي و هراس اجتماعي توجه كرد.