مدل علّي رابطه نقش‌گزيني اجتماعي، هوش اجتماعي و جمع‌گرايي/ فردگرايي در ورزشكاران

مقدمه: هدف پژوهش حاضر، بررسي مدل علّي رابطه نقش‌گزيني اجتماعي، هوش اجتماعي و جمع‌گرايي/ فردگرايي در ورزشكاران بود. روش: پژوهش از نوع همبستگي و نمونه آماري آن شامل 150 ورزشكار مرد بود كه با روش نمونه‌گيري خوشه اي چندمرحله‌اي انتخاب شدند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه محقق ساخته نقش‌گزيني اجتماعي، مقياس هوش اجتماعي ترومسو (سيلورا، مارتين-يوسن و داهل، 2001) و مقياس فردگرايي/ جمع‌گرايي اوكلند (شولروف و همكاران، 2011) بود. داده ها با استفاده از ضريب همبستگي پيرسون و تحليل مسير تجزيه و تحليل شدند. يافته‌ها: نتايج نشان داد كه نقش‌گزيني اجتماعي با در نظر گرفتن دو بعد مهارت اجتماعي و پردازش اجتماعي، اثري مستقيم بر هوش اجتماعي و هوش اجتماعي نيز رابطه مستقيمي با جمع‌گرايي و فردگرايي دارد. همچنين، نقش‌گزيني اجتماعي از طريق هوش اجتماعي اثرات غيرمستقيمي بر هر دو متغير جمع‌گرايي و فردگرايي داشت. نتيجه‌گيري: بر اساس نتايج پژوهش مي توان گفت كه ارتقاي نقش‌گزيني با افزايش هوش اجتماعي همراه است و افزايش هوش اجتماعي نيز بر ميزان فردگرايي و جمع‌گرايي ورزشكاران مؤثر است.