اثربخشي مدل ماتريسي در پيشگيري از بازگشت و افزايش حمايت اجتماعي در افراد وابسته به مواد افيوني

مقدمه: اين پژوهش با هدف بررسي اثربخشي مدل ماتريسي در پيشگيري از بازگشت و افزايش حمايت اجتماعي در افراد وابسته به مواد افيوني انجام شده است. روش: در يك طرح شبه آزمايشي 34 نفر مراجع با تشخيص اختلال سوء مصرف مواد افيوني كه دوره سم‌زدايي را با موفقيت به پايان رسانده بودند، با روش نمونه‌گيري تصادفي خوشه‌اي در دو گروه آزمايشي (16 نفر) و گواه (18 نفر) تقسيم شدند. گروه آزمايشي 32 جلسه (به مدت هشت هفته) تحت آموزش قرار گرفتند و گروه گواه در طول اين مدت هيچ درماني دريافت نكردند. آزمودني‌هاي پژوهش توسط مقياس ارزيابي حمايت اجتماعي (SSAS) و نيز آزمايش مورفين پيش از شروع درمان، تصادفي در طي درمان، پس از درمان و پس از اتمام مرحله پيگيري چهار ماهه، مورد ارزيابي قرار گرفتند. براي تحليل داده‌ها از آزمون‌‌هاي تحليل كوواريانس چندمتغيري، تحليل كوواريانس تك متغيري و خي‌دو استفاده شد. يافته‌ها: نتايج آزمون‌‌هاي تحليل كوواريانس چندمتغيري و تحليل كوواريانس تك متغيري نشان داد كه تفاوت معني‌داري بين دو گروه در افزايش حمايت اجتماعي در مراحل پس آزمون و پيگيري وجود دارد. همچنين نتايج آزمون خي‌دو نشان داد كه تفاوت معني‌داري بين فراواني بازگشت در دو گروه وجود دارد. نتيجه‌گيري: نتايج نشان داد كه آموزش مدل ماتريسي در افزايش حمايت اجتماعي و پيشگيري از بازگشت به اعتياد مواد افيوني مؤثر است.