كيفيت خواب در دستياران تخصصي پزشكي و ارتباط آن با سلامت عمومي

هدف: هدف مطالعه حاضر تعيين كيفيت خواب و ارتباط آن با سلامت عمومي در دستياران سال اول و دوم رشته هاي مختلف تخصصي پزشكي شاغل در مراكز آموزشي-درماني تحت پوشش دانشگاه علوم پزشكي ايران بود. روش: اين مطالعه يك بررسي مقطعي و توصيفي-تحليلي بود. از بين 1246 دستيار سال اول و دوم رشته هاي مختلف پزشكي دانشگاه علوم پزشكي ايران، تعداد 330 نفر (1/56 درصد مرد؛9/43 درصد زن؛ ميانگين سن 9/31 سال) به طور تصادفي انتخاب و بررسي شدند. ابزار جمع آوري اطلاعات شامل پرسشنامه محقق ساخت براي كسب اطلاعات جمعيت شناختي و عادات دستياران، پرسشنامه كيفيت خواب پيتسبورگ (PSQI) و پرسشنامه سلامت عمومي 28 سوالي (GHQ-28) بود. براي تحليل داده ها از ضريب همبستگي پيرسون و تحليل رگرسيون لجستيك چند اسمي استفاده شد. يافته ها: متوسط نمره پرسشنامه كيفيت خواب پيتسبورگ (±انحراف معيار) در اين افراد 5/0±9/6 بود (ميانه 5).200 نفر (6/60 درصد) نمرات بالاتر از 5 داشتند كه نشان دهنده كيفيت نامطلوب خواب بود. نمرات كيفيت خواب همبستگي نسبتاً قدرتمندي با نمرات زيرمقياس هاي اضطراب و بي خوابي و نيز نمره كل GHQ-28 (در تمام موارد: 6/0>r؛ 001/0>p) داشت. از بين متغيرهاي زمينه اي، تعداد 8 تا 12 كشيك در ماه (360/3=adjusted OR؛ فاصله اطمينان 95 درصد: 750/1 تا 451/6) و بيشتر از 12 كشيك در ماه (020/2=adjusted OR؛ فاصله اطمينان 95 درصد: 007/1 تا 053/4) نسبت به كمتر از 8 كشيك در ماه و سلامت عمومي نامناسب در GHQ-28 (141/9=adjusted OR؛ فاصله اطمينان 95 درصد: 006/4 تا 862/20) نسبت به سلامت عمومي مناسب با افزايش احتمال كيفيت نامطلوب خواب مرتبط بودند. نتيجه گيري: بيش از نيمي از دستياران سال اول و دوم دچار اختلالاتي در كيفيت خواب بودند و كيفيت خواب رابطه معني دار و معكوسي با وضعيت سلامت عمومي و تعداد كشيك هاي ماهانه داشت.