زبان در انديشه هيدگر

Language in Heidegger's thought

فهم منطق، امكان منطق‌هاي جديد و همچنين فهم بنيادهاي متافيزيك از لوازم فهم حقيقت زبان است. زبان هميشه به‌منزله نظام نشانه‌ها و براي انتقال مفاهيم مورد تعريف قرار گرفته است. هيدگر يكي از متفكراني است كه نظري ويژه در اين عرصه ارائه داده است. او در «وجود و زمان»، گفتار را يكي از اوصاف اگزيستانسيل دازاين مي‌داند و معتقد است در گفتار، پيشاپيش، فهمِ در عالم بودن آشكار گشته است. هيدگر متاخر مسئله زبان را به صورتي بنيادي‌تر مورد توجه قرار مي‌دهد و معتقد است كه زبان خانه وجود است و وجود خود را در زبان آشكار مي‌كند. دازاين، مستغرق در گفتِ وجود است و وجود، خود را در گفتار دازاين مي‌پوشاند. دازاين با ترس‌آگاهي مي‌تواند به حقيقت زبان تقرب پيدا كند. گفتِ وجود، بنياد زبان اصيل متفكران و هنرمندان بزرگ است كه بنياد تاريخ يك قوم را رقم مي‌زند.

Understanding logic, the possibility of new logics and also recognition (understanding) of grounds of metaphysics entails understanding of the truth of language. Language always recognized as the system of signs and in order to convey thoughts. Heidegger is one of the thinkers who has presented a special thought in this area. In Being and Time, Heidegger recognizes speech as one of the existential characteristics of Dasein and believes that the understanding of being in the world is already unconcealed in speech. Later, Heidegger concentrates on the issue of language more fundamentally and asserts that language is the house of Being and Being unconceals itself in language. Dasein is absorbed in the speech of Being and Being is concealed in the speech of Dasein. Dasein can approach the truth of language in Angst. The speech of Being, is the ground of the language of the great thinkers and poets which renders the ground of the history of a people.