بازشناسي مسئلۀ امامت در تراث حديثي امام رضا (عليه السلام)

مسئله‌ي امامت در روايات امام رضا بسيار زيبا به چشم مي‌خورد و اين حاكي از اهميتي است كه اين موضوع نزد امام دارد. ايشان با اشاره به صفات و ويژگي‌هاي امامت، امام را حجت و دليل خداوند بر مردم، پاسدار حريم ارزش‌هاي الهي، راهنماي مردم به ‌سوي هدايت و مايه‌ عزت مسلمانان برمي‌شمارند. اين امام بزرگوار، در اثبات مسئله‌ي امامت با تأكيد بر اقامه‌ي دليل و برهان مي‌فرمايند: امام بايد به تورات و انجيل و زبور احاطه داشته باشد و با هركدام به كتاب خودشان احتجاج كند و اين‌كه همه‌ زبان‌ها را بداند و با اهل هر زباني به زبان خودش مباحثه كند و افزون بر اين‌ بايد از هر آلودگي و عيبي پاك باشد و همچنين عادل، باانصاف، حكيم، دلسوز، مهربان، بردبار، اهل بخشش و گذشت، نيكوكار و مطمئن باشد و امور مردم را حل‌وفصل كند؛ و همه‌ اينها بيانگر اين است كه امام، منصوب از جانب پروردگار و حجت الهي بر خلق است كه با چنين ويژگي‌ها و صفات به هدايت‌گري مردم جامعه مي‌پردازد.در نهايت، با بررسي روايات امام رضا مي‌توان گفت ايشان پذيرش توحيد و مقبوليت آن از سوي خداوند متعال را در سايه‌ ولايت‌پذيري و امامت برمي‌شمارند.