پيشگيري بهتر از درمان؛ تشخيص ناتواني هاي يادگيري در دوره پيش ازدبستان به كاهش و يا رفع مشكلات كمك مي كند

موضوع اصلي تحقيقات در آموزش و پرورش انسان است، نه تنها عواملي ژنتيكي بلكه عوامل محيطي نيز ، بر انسان تاثير دارند و موجب تغييرات در وي مي شوند. اين تاثيرات در سال هاي آغازين زندگي آدمي نقش بيشتري دارند؛ زيرا در اين دوره از زندگي، انسان بيشتر در حال تجربه كردن و يادگيري است. گاهي عوامل مختلف در يادگيري خللي ايجاد مي كنند و فرد با وجود داشتن بهره هوشي متوسط يا بالاتر، در يادگيري بعضي از مسائل با مشكل روبه رو مي شود. امروزه تحقيقات نشان مي دهند كه حداقل 3 درصد از كودكان سنين مدرسه به اختلال در يادگيري دچارند. اين اختلال در پسرها بيشتر از دخترهاست و در صورتي كه برطرف نشود يادگيري دروس را در سال هاي بعدي آموزش با مشكلي روبه رو مي كند (حاجي بابايي و دهقاني، 1372). با توجه به يادگيري بسياري از مفاهيم و مهارتهاي اساسي در دوره پيش از دبستان و نقش بسيار مهم آن در كاهش برخي از ناتواني هاي يادگيري در سال هاي بعدي آموزش، آشنايي مربيان با اين اختلالات و راه هاي بهبود و كاهش آنها ضروري به نظر مي رسد.