دين، سلامت روان و احساس تنهايي بررسي نسبت ميان ميزان دينداري و سلامت روان با احساس تنهايي (مورد مطالعه: شهروندان تهراني)

از جمله مسائل رواني اجتماعي كه در سال‌هاي اخير مورد توجه بسياري از محافل علمي قرار گرفته است، احساس تنهايي است كه نماياگر ارزيابي افراد از كيفيت نامطلوب روابط اجتماعي شان است و متغيرهايي از جمله ميزان دينداري و سطح سلامت روان بر آن تأثير مي‌گذارند. لذا هدف از مطالعه حاضر بررسي ارتباط ميان دينداري و سلامت روان با تجربه احساس تنهايي بر حسب رويكرد دوركهايم و وبر در كلانشهر تهران است. روش مورد استفاده در اين پژوهش، پيمايش بوده و جامعه آماري مورد مطالعه، كليه شهروندان 18+ سال تهراني هستند كه 524 نفر از آن‌ها با روش نمونه‌گيري خوشه‌اي چند مرحله‌اي انتخاب شده، توسط پرسشنامه مورد بررسي قرار گرفته و داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار spss مورد تحليل قرار گرفتند. يافته‌ها حاكي از آن هستند كه ميزان دينداري اكثر شهروندان تهراني درحد متوسط رو به بالا بوده، بالغ بر نيمي از آن‌ها احساس تنهايي را در حد متوسط رو به پايين تجربه كرده و اكثريت آن‌ها از وضعيت سلامت روان مطلوبي برخوردارند. همچنين ميان ميزان دينداري (173/ .) و سلامت روان(452/ .) با احساس تنهايي رابطه‌اي معني‌دار و منفي وجود دارد و دينداري و اعتقادات مذهبي افراد تأثير مثبتي بر سطح سلامت روان آنان بر جاي مي‌گذارد (117/ .).