طراحي و آزمودن الگويي از برخي پيشايندها و پيامدهاي سه نوع عشق

مقدمه: هدف از پژوهش حاضر، طراحي و آزمون الگويي از برخي پيشايندها و پيامدهاي سه نوع عشق در كاركنان متأهل دانشگاه شهيد چمران بود. روش: جامعه‌ي آماري اين پژوهش تمام كاركنان متأهل مشغول به كار سال 1394 دانشگاه شهيد چمران اهواز بودند. از همه افراد جامعه، تعداد 485 پرسش‌نامه‌ي كامل به‌دست پژوهشگران رسيد. افراد نمونه به نسخه‌هاي كوتاه مقياس‌هاي عشق خيال‌انگيز (شهواني)، عشق بر مبناي دوستي، عشق دلسوزانه، پرسش‌نامه‌ي انتظار از ازدواج، فرم كوتاه‌ سياهه‌ي پنج عاملي نئو، مقياس تجارب در روابط نزديك، مقياس گرايش‌هاي مطلوب اجتماعي، مقياس سلامت خانواده و پرسش‌نامه‌ي رضايت زناشويي پاسخ دادند. براي آزمودن الگوي پيشنهادي پژوهش، از روش الگويابي معادلات ساختاري، با تبعيت از رويكرد دومرحله‌اي اندرسون و گربينگ استفاده شد. همچنين، براي بررسي معناداري اثرات غيرمستقيم موجود در الگوي پژوهش، روش بوت‌استراپ به‌كار گرفته شد. يافته‌ها: نتايج تحليل‌ها نشان داد كه شاخص‌هاي برازش براي الگوي پژوهش در دامنه‌ي قابل‌قبولي قرار دارند؛ با اين حال، با انجام برخي اصلاحات، الگو به برازش مطلوب‌تري دست يافت. همچنين، اين نتايج نشان داد كه متغيرهاي پيشايند، ضرايب مسير معناداري بر انواع عشق دارند و عشق مصاحبتي و دلسوزانه بر متغيرهاي پيامد الگو، اثرات معناداري دارند. نتيجه‌گيري: به‌‌طور كلي، يافته‌هاي پژوهش حاضر نحوه‌ي شكل‌گيري انواع عشق و نقش محوري آن‌ها در تعيين كيفيت رابطه و رضايت زناشويي را در بافت يك نمونه‌ي ايراني نشان مي‌دهد. اين نتايج در بافت نظري و تجربي تبيين شد و تلويحات نظري و كاربردي آن ارائه شد.