مباني، اصول و روشهاي تربيت شهروند زيست محيطي از ديدگاه اسلام

درآمدي بر فلسفه‌ فقه تربيتي

هدف اين پژوهش، استنباط مباني، اصول و روشهاي تربيت شهروند زيست محيطي از ديدگاه اسلام با نظر به مسائل و مشكلات زيست محيطي است. براي دستيابي به اين هدف از روش استنتاجي استفاده شده است. نتايج اين پژوهش از ديد هستي‌شناختي ناظر بر اين است كه طبيعت، ماهيتي از اويي و به سوي اويي دارد. سراسر طبيعت كلمه‌الله است. يگانگي و وحدت بين انسان و طبيعت حاكم است. طبيعت قدسي است. طبيعت بر نظام احسن مبتني است. ساختار طبيعت بر عدالت مبتني است، و حيات فراگير است. بر اساس اين مباني درباره محيط زيست از نظر اسلام، اصولي همچون تقويت توجه به ماهيت از اويي و به سوي اويي طبيعت، تأويل و تفسير، تقويت توجه به وحدانيت انسان و طبيعت، احترام به طبيعت به عنوان موجودي مقدس و... ارائه شده است. بر پايه اين اصول، روشهايي همچون ايجاد نگرش توجه توأمان به ارزش ابزاري و معنوي طبيعت، ايجاد نگرش به مطالعه طبيعت به عنوان جلوه‌هاي الهي، گذر از حجاب طبيعت، همسخني انسان و طبيعت، تقويت رفتارهاي سازگار با طبيعت، احياي پيوند بين علم و معنويت، قداست‌بخشي به پرورش گياهان و... براي تربيت شهروند زيست محيطي ارائه شده است.