بررسي مناسب‌ترين معادله سنجه رسوب در اقليم‌هاي خشك (جنوب غربي ايران) و مرطوب(شمال ايران)

برآورد صحيح رسوبدهي حوضه هاي آبخيز از جنبه‌هاي مختلف اعم از مديريت منابع آب و خاك، عمران، فعاليت‌هاي زيربنايي، مقوله‌هاي اقتصادي و اجتماعي هميشه مدنظر برنامه ريزان مي باشد. نكته قابل توجه در اين ميان تفاوت رفتاري رودخانه در حوضه‌هاي آبخيز مناطق خشك و مرطوب مي‌باشد. توجه محقيقن به اقليم منطقه مطالعاتي در استفاده از روش‌هاي مناسب جهت آناليز نتايج حاصل از روش‌هاي مختلف در‌ايجاد تصميم‌گيري‌هاي بهتر مفيد خواهد بود. هدف از تحقيق حاضر بررسي منحني‌هاي سنجه رسوب در 12‌ايستگاه در مناطق خشك و مرطوب به دو روش يك خطي و حد واسط دسته‌ها و بررسي ضرايب اصلاحي (شامل فائو173F ، كيو ام ال‌اي174F ، اسميرينگ175F ، ام وي يو ام176F و بتا177F ) جهت رفع اريب اين منحني‌ها مي‌باشد. سپس با استفاده از آماره‌هاي ام‌اي178F ، پي179F و آر ام اس‌اي180F هر كدام از ضرايب اصلاحي صحت سنجي شد. نتايج تحقيق حاضر مناسب بودن روش حد واسط دسته‌ها براي‌ايستگاه‌هاي مناطق خشك و نيمه خشك و‌ايستگاه‌هاي مناطق مرطوب و نيمه مرطوب را نشان داد. بهترين ضريب اصلاحي در‌ايستگاه‌هاي مناطق خشك و نيمه خشك و مرطوب و نيمه مرطوب نيز ضريب اصلاحي ام وي يو ام مي‌باشد به عنوان مثال شاخص ريشه خطاي استاندارد در‌ايستگاه سد گرگان در منطقه نيمه مرطوب در مورد ضريب اصلاحي ام وي يو ام، 87/63 بوده است و در مورد‌ايستگاه تير در منطقه نيمه خشك اين مقدار 12/65 بوده كه نسبت به ساير ضرايب اصلاحي ريشه خطاي استاندارد كمتري داشته است.