ارزيابي پهنه‌بندي توان بالقوه روانگرايي با استفاده از روش ويكور (مطالعه موردي: جنوب غرب تهران)

روانگرايي خاك به عنوان يك خطر طبيعي باعث ناپايداري زمين و تخريب سازه‌ها مي‌گردد. پهنه‌بندي خطر روانگرايي، به فرايند تقسيم‌بندي يك محدوده به مناطق همگن براساس درجه خطر ناپايداري وقوع روانگرايي اطلاق مي‌شود. هدف از انجام اين تحقيق، ارزيابي پهنه‌بندي روانگرايي در جنوب غرب تهران با استفاده از روش چندمعياره ويكور مي‌باشد. بدين منظور از معيارهاي آب زيرزميني، عمق رس، جنس زمين و فاصله از گسل استفاده شده است. مدل‌سازي احتمال وقوع پديده روانگرايي در ساختار رستري و محيط سامانه اطلاعات جغرافيايي انجام گرفته و نقشه نهايي پهنه‌بندي توان بالقوه وقوع روانگرايي تهيه گرديد. نتايج تحقيق نشان مي‌دهد 28 درصد پهنه مطالعاتي بخصوص در بخش جنوبي بيشترين ميزان خطر روانگرايي داشته و كمترين ميزان خطر روانگرايي در بخش شمالي ديده مي‌شود.