مهندسي فرهنگي و الگوي تعامل سازمان‌هاي فرهنگي كشور

ایجاد همكاری و هماهنگی میان سازمان‌های فرهنگی از دیرباز مورد توجه و دغدغه مدیران و دلسوزان نظام فرهنگی جمهوری اسلامی ایران بوده است. اكنون كه نزدیك به دو دهه از تصویب اولین قانون در راستای ایجاد هماهنگی میان دستگاه‌های فرهنگی می‌گذرد به مراتب بیشتر از گذشته، دغدغة عدم هماهنگی میان سازمان‌های فرهنگی، ذهن و فكر مسئولان را به خود مشغول كرده است. این امر مبین این نكته است كه راهكارهای ارائه‌شده تا كنون نتوانسته است این دغدغه را برطرف سازد و همچنان نیازمند الگویی كارآمد و اثربخش در این زمینه‌ایم. هدف ما در این مقاله این است كه در ابتدا ضمن بیان مسئله و مشكلی كه در حال حاضر وجود دارد، به بررسی انتقادی راهكارها و تحقیقاتی كه تا كنون در این زمینه ارائه شده، بپردازیم و در ادامه با استفاده از دو رویكرد شبكه‌ای و مسئله‌محوری، الگوی پیشنهادی خود برای ایجاد تعامل و همكاری میان سازمان‌های فرهنگی را با عنوان «الگوی شبكه‌ای ‌مسئله‌محور» ارائه كنیم.

-