سامانه هاي تزريقي تشكيل شونده در موضع بر پايه پليمرهاي زيست تخريب پذير

تزريق موضعي داروي بارگذاري شده درون پليمر كه ابتدا به حالت محلول بوده و پس از تزريق به شكل مخزن نيمه جامد درمي آيد، مزاياي بسياري دارد. از جمله اين مزايا، كاربرد موضعي و آسان اين سامانه ها و همچنين دارورساني موثر و طولاني مدت است. در ميان سامانه هاي رهايش تزريقي كنترل شده بر پايه مواد پليمري، سامانه هاي تشكيل شونده در موضع به شكل ميكروذرات يا توده هاي كاشتني بسيار كاربردي و مورد توجه هستند. كاشتني هاي زيست تخريب پذير تشكيل شونده در موضع مي توانند با فرايندهاي ساده و تجهيزات كم، طي مراحل كم هزينه ساخته شوند. آن ها به حالت محلول يا تعليق با گرانروي كم تزريق شده و در بدن به ژل يا جامد تبديل مي شوند. راه هاي مختلفي براي ايجاد چنين تغييري وجود دارد: شبكه اي كردن ، انجماد و رسوب دهي محلول پليمري. اين روش ها منجر به ايجاد سامانه هاي پليمري شبكه اي شونده، ژل هاي آلي جامدشونده و سامانه هاي رسوبي در محل تزريق با جدايي فاز مي شوند. در اين مقاله، قوانين و جنبه هاي مثبت و منفي هر روش به طور مختصر توضيح داده مي شود.