گزارش فني تاثيرپذيري پاشمان از دست خوردگي خاك در مطالعات آزمايشگاهي فرسايش

يكي از روش ­هاي بررسي فرسايش، انجام مطالعات در كرت­ هاي آزمايشگاهي است، اما انتقال و آماده­ سازي خاك كه منجر به تخريب ساختمان خاك مي شود، هنوز از جمله معايب انجام مطالعات آزمايشگاهي فرسايش است. دست خوردگي خاك در اثر انتقال و آماده­ سازي در آزمايشگاه از جمله مواردي است كه مي ­تواند نتايج اندازه­ گيري­ هاي فرسايش را با آنچه كه در طبيعت است، مغاير سازد. از سوي ديگر اندازه گيري پاشمان كه به­ عنوان اولين عامل مسبب جدايش و سپس حركت ذرات خاك، از اهميت زيادي برخوردار است. بنابراين آگاهي از انحراف نتايج پاشمان در اثر اقدامات آماده ­سازي خاك براي ارتقاي دقت نتايج آزمايشگاهي ضرورتي انكارناپذير است. در همين راستا پژوهش حاضر براي مقايسه تغييرات ميزان پاشمان خاك در يك خاك شني-رسي-لومي در هر دو حالت دست نخورده و دست خورده و در شدت­ هاي بارندگي 40، 60 و 80 ميلي­ متر بر ساعت انجام شد. بر طبق نتايج پژوهش حاضر دست خوردگي خاك در مطالعات آزمايشگاهي فرسايش متغيرهاي پاشمان در جهت بالادست و پايين­ دست و پاشمان ناخالص را در سطح 99 درصد و پاشمان خالص را در سطح 95 درصد به­ طور معني­ دار افزايش داد، در حالي كه نسبت پاشمان بالادست به پايين ­دست در اثر دست خوردگي خاك تغيير معني­ داري نداشت. با توجه به نتايج پژوهش حاضر، متغيرهاي مختلف پاشمان شامل پاشمان در جهت­ هاي بالادست و پايين­ دست، پاشمان ناخالص و پاشمان خالص در خاك دست خورده براي پژوهش­ هاي آزمايشگاهي فرسايش نسبت به خاك طبيعي به­ ترتيب 216، 241، 234 و 257 درصد افزايش يافتند.