جهاد اسلامي در روابط بين الملل از منظر شيعه اماميه و عدم تناسب آن با خشونت گرايي و تروريسم

اين پژوهش با هدف بررسي جهاد در انديشه اماميه سعي دارد به اين پرسش پاسخ دهد كه جهاد در انديشه شيعه اماميه چگونه تبيين و مفهوم بندي مي شود و آيا با خشونت گرايي و تروريسم برابر است؟ فرضيه اين است كه در نگرش اماميه، جهاد اقدامي است براي دفع ظلم و تجاوز و يا رفع فتنه كه با اقدامات تروريستي، در تضاد كامل قرار دارد. در جهت بررسي فرضيه، ابتدا به ارائه چارچوبي مفهومي از هستي شناسي روابط بين الملل در انديشه شيعي و سپس به جهاد اسلامي با توجه به بنيان معرفتي مكتب اماميه، پرداخته ايم. براي اين منظور از رويكرد توصيفي ـ تحليلي استفاده شده و با توجه به موضوع، در گردآوري اطلاعات از روش كتابخانه اي بهره گرفته ايم. يافته هاي پژوهش نشان مي دهد كه اماميه با تعريف جهاد و انواع آن و بيان شروط متفاوت براي وجوب هركدام، جهاد را وسيله و ابزاري براي رفع تجاوز، فتنه، فساد و ستم و ايجاد صلح و روابط مسالمت آميز دانسته است.