تعهد بايع در مقابل خريدار در خصوص ادعاي نقض حقوق مالكيت فكري شخص ثالث

بیع، انتقال مبیع با تمامی حقوق فرضی و عینی و قانونی متصل به آن است؛ به‌صورتی كه خریدار قادر بر كلیۀ تصرفات حقوقی بر مبیع باشد. هر نقصی در مالكیت فروشنده مانند تعلق حق انتفاع،ارتفاق یا حق رهن ثالث، مالكیت مطلق خریدار و حقوق وی را خدشه‌دار می‌سازد. یك دسته از این حقوق كه در نتیجۀ تحولات اجتماعی، قانون آن را شناساییو حمایت كرده، حقوق مالكیت فكری ثالث نسبت به مال موضوع معامله است كه ممكن است مالكیت و تصرف قانونی خریدار را با مشكل روبرو سازد. باوجود ذكر در قوانین حاضر،به‌خصوص مادۀ 42 كنوانسیون وین راجع به بیع بین‌المللی كالا و همچنین قیاسادعای مالكیت فكری ثالث با دیگر حقوق احتمالی وی، تلاش شده است تا قواعد مشابهی بر این مسئله حاكم گردد؛ اما ماهیت خاص حقوق مالكیت فكری باعث شده است تا تفاوت‌هایی در این زمینه به‌وجود آید كه طرفین معامله را بر آن می‌دارد كه نقص در قانون را از طریق شروط قراردادی «جبران خسارت خریدار در نتیجۀ ادعای حقوق مالكیت فكری ثالث» برطرف كند. در این مقاله با روشی تحلیلی- تطبیقی تلاش می‌شود تا ضمانت اجرای ادعای احتمالی ثالث در خصوص حقوق مالكیت فكری به‌ویژه از طریق درج شرط جبران خسارت، بررسی شود. در پایان به این نتیجه خواهیم رسید كه با توجه به تفاوت نظام‌های حقوقی در خصوص حقوق مالكیت فكری، درج تفصیلی شروط جبران خسارت در این خصوص به‌عنوان یك مكانیسم توافقی در بیع بین‌المللی كالا ضرورت دارد.