يش بيني رفتارهاي پرخطر با توجه به نقش مديريت هيجان در بين رانندگان شهر تهران

پژوهش حاضر با هدف شناسايي شيوه هاي روانشناختي رانندگان پرخطر در تصادفات رانندگي و با توجه به نقش مديريت هيجان در بين رانندگان شهر تهران انجام شد. روش پژوهش از نوع توصيفي – همبستگي بود. جامعه آماري پژوهش، كليه 384 راننده مناطق 9 و 15 شهر تهران بودند و نمونه تحقيق شامل 165 راننده از مناطق 9 و 15 بود كه با روش نمونه گيري تصادفي (خوشه اي يك مرحله اي و يا تصادفي ساده) براي انجام پژوهش انتخاب شدند و به وسيله ابزارهاي مقياس هيجان خواهي زاكرمن و مقياس خطرپذيري موردارزيابي قرار گرفتند. نتايج حاصل از تجزيه وتحليل داده ها حاكي از آن بود كه هيجان خواهي نزديك به 16 درصد از تغييرات واريانس رفتار پرخطر را تبيين ميكند. نتايج نشان داد كه بين بازداري با رفتار پرخطر، بين ماجراجويي با رفتار پرخطر، بين تجربه طلبي با رفتار پرخطر و بين هيجان خواهي نيز با رفتار پرخطر رابطه مثبت و معناداري وجود دارد؛ ولي بين ملال پذيري با رفتار پرخطر رابطه معناداري وجود ندارد.