پارامتر جايگاه هسته در زبان فارسي : رويكرد نظريه بهينگي

هدف از مقاله حاضر بررسي مسئله جايگاه هسته در گروه هاي نحوي زبان فارسي در چارچوب نظريه بهينگي است. با استفاده از محدوديت هاي هم ترازي نحوي پيشنهادي گريمشاو (2002)، كه در اين مقاله به صورت Align-Left/Right(X، XP) بازنويسي مي شود (مك كارتي، 2008)، سعي بر اين است كه مرتبه بندي منسجمي از محدوديت هاي مرتبطي ارائه شود كه در ارتباط با جايگاه هسته نسبت به متمم آن در درون گروه هاي نحوي زبان فارسي، فعال و تعيين كننده هستند. با توجه به غيريكنواخت بودن جايگاه هسته در گروه هاي مختلف در زبان فارسي، چنين نتيجه گرفته مي شود كه محدوديت كلي Align-Left(X، XP) كه بر هسته آغازين بودن گروه هاي نحوي دلالت دارد، در بيشتر ساخت هاي نحوي اين زبان، بسيار تعيين كننده است. همچنين، موارد استثناي هسته پاياني، يعني گروه فعلي و گروه حالت نماي «را»، توسط محدوديت هاي خاص تري با ارزش مخالف كه در مرتبه بالاتر قرار مي گيرند، پوشش داده مي شوند كه به ترتيب، عبارت اند از: Align-Right(V، VP)و Align-Right(K، KP).