چارچوبي براي طراحي فضاي باز در مراكز آموزشي كودكان بر اساس (Seven Cs) با تأكيد بر ارتقاي يادگيري

هدف اصلی پژوهش حاضر، ارائه‌ی راه­كاری برای طراحی فضای باز در محیط‌های آموزشی كودكان با تأكید بر ارتقای یادگیری بوده است. راه­كاری كه برخلاف سایر تحقیقات تنها به یك عامل نپرداخته و متشكل از مجموعه‌ای از مهم‌ترین عوامل كاربردی برای طراحان در این زمینه می­باشد. ابتدا با شناخت مؤلفه‌های مؤثر بر فضای باز مختص كودكان و ارتباط آن با یادگیری بستری برای مطالعه فراهم شد. بر همین اساس با معرفی نظریه (Seven Cs) كه شامل *(C1: character, C2: context, C3: connectivity, C4: change, C5: chance, C6: clarity, C7: challenge) می‌شود، به‌عنوان راه­كاری مناسب و تحلیل نقش آن در رشد فكری كودكان از منظر محیطی پرداخته ‌شده است. نظریه‌ای كه حاصل تلاشی چندین ساله به روش میدانی و تجربی بوده است و بیان می‌دارد كه با استفاده از این شیوه می‌توان محیطی مطلوب و متناسب با اهداف آموزشی، یعنی افزایش سطح كیفی یادگیری و بازدهی مؤثر برای كودكان فراهم كرد. روش تحقیق مورد استفاده در این پژوهش از نوع تحلیل محتوای جهت‌دار است كه در پی توسعه و بسط یك نظریه برای بهره‌وری بیشتر از آن گام برمی‌دارد. ابتدا منابع و اسناد كتابخانه‌ای مرتبط مورد بررسی و تحلیل قرار گرفت و پس‌ازآن عوامل مؤثر محیطی بر كودكان استخراج شد. سپس این عوامل با نظریه مذكور سنجیده شد و مشخص گردید كه این دو در راستای یكدیگر حركت می‌كنند. درنهایت چارچوب و اصولی برای طراحی فضاهای باز آموزشی ارائه‌ شده است كه با توجه به نیازهای متفاوت كودكان، می‌تواند راهنمای مناسبی برای طراحان باشد. چارچوبی كه افزایش رضایت كودكان و بهره‌وری بیشتر از مفاهیم آموزشی و یادگیری هدفمند را به همراه دارد.