بررسي نقش مشاركت شهروندان در نوسازي و بهسازي بافت هاي فرسوده با رويكرد مديريت شهري (مطالعه موردي: منطقه 12 شهرداري تهران)

تحولات سريع ساختار شهري تهران در سال هاي اخير، از موضوعاتي است كه بر نظام برنامه ريزي و مديريت شهري تاثير گذاشته است. عمده ترين آسيب ناشي از اين دگرگوني، ناسازگاري كالبدي است كه در دو وجه ناهمگوني و ناپايداري بافت هاي قديمي و فرسوده و نوساز و در ابعاد ناهنجاري هاي مختلف كالبدي، اجتماعي، فرهنگي و زيست محيطي نمايان شده است. در اين زمينه، اجراي برنامه هايي مانند بهسازي، مرمت، زنده سازي، نوسازي و... با هدف تجديدحيات شهري يا جلوگيري از افت شهري، از مهم ترين شيوه هايي است كه در كانون توجه متخصصان و مجريان شهرسازي و ساختار مديريت شهري قرار دارد و محور اصلي اجراي اين برنامه ها، مشاركت شهروندان است. در ميان مناطق مختلف شهر تهران، منطقه 12، يكي از مهم ترين مراكز قديمي و تاريخي شهر به شمار مي آيد كه سهم عمده فضاي كالبدي آن را بافت هاي فرسوده تشكيل مي دهند. مطابق بررسي ها، مهم ترين مسئله بافت هاي فرسوده اين منطقه، پايين بودن نقش مشاركت شهروندان در رويكرد مديريت شهري و راهبردهاي اتخاذشده طي سال هاي اخير درجهت مرمت، توانمندسازي و حيات بخشي به آن هاست كه در اين مقاله به چيستي و چرايي آن پرداخته مي شود. اين پژوهش، با تحليل توصيفي- كاربردي عرصه هاي تصميم گيري مرتبط، انتخاب شيوه هاي مختلف مشاركت شهروندان و سياست هايي مناسب در نوسازي و بهسازي بافت هاي فرسوده اصلاح، تثبيت و ارائه شده و نشانگر آن است كه حل مشكلات بهسازي و نوسازي بافت هاي فرسوده، با مديريت شهري، مرمت و مشاركت مردم رابطه مستقيم دارد.