تأثير آموزش شناختي ارتقاي اميد بر خوش‌بيني و انگيزش پيشرفت دانشجويان دانشگاه پيام نور

هدف‏ پژوهش حاضر بررسی اثربخشی آموزش شناختی ارتقای امید بر خوش‌بینی و انگیزش پیشرفت دانشجویان دانشگاه‏پیام‏نور بود كه‏ در سال تحصیلی94-93 در شهرستان بوكان مشغول به تحصیل بودند. بدین منظور از طریق نمونه‏گیری تصادفی چند مرحله‏ای و از طریق اجرای پرسش‌نامه‏های خوش‌بینی‏ شی‏یر‏‏ و كارور و انگیزه پیشرفت هرمانز، تعداد چهل نفر برای هر متغیر بر اساس پایین‏ترین نمره انتخاب و به طریق واگذاری تصادفی در دو گروه بیست نفری آزمایش و كنترل گمارده شدند. سپس دو گروه درمانی (دانشجویان دارای انگیزش پیشرفت پایین و گروهی كه نمرۀ مقیاس خوش‌بینی آن‌ها پایین بود) در هشت جلسۀ شصت دقیقه‏ای كه به وسیلة دو درمانگر آموزش دیده اجرا شد، تحت آموزش شناختی ارتقای امید قرار گرفتند، در حالی كه گروه‏ گواه در معرض هیچ مداخله‏ای قرار نگرفتند؛ پس از آن از همۀ آزمودنی‌های گروه آزمایش و كنترل پس‌آزمون به عمل آمد. داده‏های به‌ دست آمده با استفاده از آمار توصیفی (میانگین، انحراف معیار) و آمار استنباطی (آزمون كوواریانس) مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج حاصل از تحلیل‏ كوواریانس و در سطح 05/0> pبرای گروه‌های وابسته به منظور تعیین اثر بخشی آموزش شناختی ارتقای امید نشان داد كه این كاربندی توانسته است به‏عنوان مداخله‏ای مؤثر موجب افزایش خوش‌بینی و انگیزش پیشرفت دانشجویان گردد.