مطالعه تاثير كنش ارتباطي بر وفاق نهادي نخبگان سياسي در جمهوري اسلامي ايران

مساله اين پژوهش عدم نهادينه شدن وفاق نهادي نخبگان سياسي در جمهوري اسلامي ايران است. براين اساس سوال تحقيق به صورت زير مطرح شده است: چرا وفاق نخبگان سياسي در جمهوري اسلامي ايران نهادينه نشده‌است؟ براساس استدلال نظري تحقيق ، وفاق نخبگان سياسي تابع كنش ارتباطي آنهاست. اين فرضيه براساس داده‌هاي تجربي مورد ارزيابي قرار گرفته است. داده‌ها به روش پيمايش و از طريق پرسشنامه جمع‌آوري شده و از طريق نرم افزار SPSS و Excel براي تحليل آماده شده‌اند. در باب پيامد يافته‌هاي تجربي بر تئوري اين پژوهش مي‎توان گفت برخلاف انتظار ، كنش گفتماني باعث كاهش وفاق نخبگان سياسي مي‌شود. به عبارت ديگر هرچه نخبگان سياسي با يكديگر بيشتر درخصوص موضوعات مختلف گفتگو كنند شواهد نشان مي‌دهد كه از وفاق آنان كاسته مي‌شود. اما وفاق نخبگان سياسي با بعد روابطي كنش ارتباطي هم‌تغييري مثبت دارد؛ به گونه‌اي كه هرچه ارتباط نخبگان سياسي با يكديگر بيشتر باشد، وفاق آنها نيز بيشتر خواهد بود. يافته‌هاي تجربي نشان مي‌دهد كه 12/. درصد از واريانس وفاق نخبگان سياسي از طريق شرط علي كنش ارتباطي تبيين مي‌شود