تبيين رابطه فلات‌زدگي شغلي با بي‌تفاوتي سازماني و تمايل خروج از خدمت كاركنان

هدف اين مقاله بررسي پديده فلات‌زدگي شغلي و رابطه آن با بي‌تفاوتي سازماني و تمايل به خروج از خدمت كاركنان شركت بيمه ايران است. روش تحقيق اين پژوهش مبتني بر مطالعات كمي و از نوع پيمايش است. پرسشنامه‌هاي استاندارد فلات‏زدگي شغلي، تمايل به خروج از خدمت كاركنان و بي‌تفاوتي سازماني ميان ۳۵۵ نفر از كارشناسان شركت بيمه ايران توزيع شد. به جهت گستردگي زياد جامعه اماري و تجمع كارشناسان بيمه در دفتر مركزي پرسشنامه در ستاد مركزي شركت كه در تهران مستقر است توزيع شد. داده‌ها جمع‌آوري و با رگرسيون و ANOVA تحليل گرديد. براي اعتبار سازه از آزمون تحليل عاملي تأييدي استفاده شد، شاخص كفايت نمونه پرسشنامه (KMO) براي مؤلفه‏ي فلات زدگي شغلي، مقدار 786/0 بوده است كه نشان‌دهنده اعتبار سازه‌اي مناسبي است. براي بررسي پايايي پرسشنامه‌ها از روش آلفاي كرونباخ استفاده شد كه نتايج به ترتيب 88%، 85 %  و79% براي فلات زدگي شغلي، تمايل خروج از خدمت و بي تفاوتي بوده است. نتايج اين پژوهش وجود فلات‌زدگي شغلي در ميان كاركنان شركت بيمه ايران را نشان مي‌دهد، اما برخلاف انتظار اين پديده رابطه زيادي با تمايل خروج از خدمت كاركنان نداشته، اما با متغير "بي‌تفاوتي سازماني" رابطه قوي را نشان مي‏دهد.