نوستالژي وطن و غم غربت در ديوان طالب آملي

نوستالژي در بررسي هاي ادبي به شيوهاي از نگارش اطلاق مي شود كه بر پايه آن شاعر يا نويسنده در سروده يا نوشته خويش، گذشته اي را كه در نظر دارد يا سرزميني كه يادش را در دل دارد، پر حسرت و درد آلود ترسيم مي كند و به قلم ميكشد. در عصر صفويه كه شاعران از ايران دور مي افتادند، احساسي نياز به وطن در شعرشان بسيار مي يافت. اشعاري كه طالب دور از ايران و در شكوه از رنج غربت سروده به قدري اندوهبار و رقت انگيز است كه خواننده را به شدت متأثر مي كند. اين مقاله با توجه به زندگي نامه و شعرهاي طالب آملي به بررسي دغدغه هاي ميهني و «نوستالژي وطن» در اشعار او ميپردازد و در پي اثبات اين فرضيه است كه طالب ملك الشعراي دربار هند- همواره در اشعارش به ايران و انديشه بازگشت به وطن و زادگاهش مي پرداخته است