ظرفيت هاي مشاركت سياسي در قرائت از نظريه ي ولايت فقيه

ولایت فقیه به عنوان نظریه ی سیاسی شیعه در عصر غیبت، شاهد قرائتهای متعدّدی برای اداره ی جامعه در زمانهای مختلف بوده است. برخی از این قرائتها مانند قرائت " حسبه" و " ولایت عامّه فقیهان " ذیل قرائت نظم غیرمردمسالار قرار میگیرد كه به خاطر غلبه ی چارچوبی خاصّ از قدرت، مشروعیّت حكومت را در گرو حاكم قرار داده و سهم محدودی برای مشاركت سیاسی توده ی مردم قائل شده است؛ لذا ظرفیّت محدودی برای جلب مشاركت سیاسی حدّاكثری شهروندان دارد. برخی قرائت های دیگر مانند " ولایت مطلقه فقیه" و " ولایت انتخابی فقیه " ذیل قرائت نظم مردم سالار قرار گرفته و با عنایت به حاضر دیدن مردم در: تأسیس، اداره ی حكومت و نظارت بر حاكمان و كارگزاران ، از ظرفیتهای زیادی در جلب مشاركت سیاسی برخوردار هستند. این تحقیق ضمن تبیین مشروعیت تحقق نظریه ی ولایت فقیه ذیل این دو قرائت اساسی، و تمایز این قرائت ها؛ ظرفیتهای هر قرائت را بر اساس مبانی و ادلّه ی آن مورد بررسی قرار میدهد و بر این باور است كه: قبض و بسط آزادیها و مشاركت های سیاسی مردم و نخبگان بیش از آن كه برعهده ی قوانین هر نظام یا تصمیم های ولیّ فقیه باشد، به ظرفیت های آن نظام (مبتنی بر مبانی و ادلّه ی قرائت از ولایت فقیه) مرتبط است