پيوند وثيق ميان ارزشيابي و تصميم‌گيري در الگوي سيپ: استفاده‌ي عملي ناصواب از الگوي سيپ ، پيامد فهم نظري نادقيق آن

ارزشيابي عاملي تسهيل گر در كيفيت بخشي به امور است و با شناسايي وضعيت موجود، كشف نقاط ضعف و قوت، تبيين اثرات خواسته يا ناخواسته ي برنامه، منجر به شفافسازي وضعيت موجود ميشود و مسئولان به كمك آن، ضمن آگاهي از ميزان موفقيت برنامه، از نظرات ذينفعان نيز مطلع گرديده و در جهت گزينش راهكارهاي مناسب برميآيند. حوزه ي ارزشيابي يكي از حوزههاي چالشبرانگيز در قلمرو تعليم و تربيت است. نوع نگاه به ماهيت و كاركرد ارزشيابي نتايج متفاوتي را به بار ميآورد. در اين مقاله، ضمن توصيف الگوي ارزشيابي سيپ و كاركردهاي آن، با توجه به تأملات نظري و عملي به پيوند ميان ارزشيابي و تصميمگيري پرداخته شده است. در اين مطالعه به روش پيمايش و تحليل محتوا پژوهش هاي معتبر و اصيل قلمرو سيپ بررسي شد. از اين رو، با توصيف و نقد چند پژوهش داخلي كه الگوي سيپ را به عنوان روش انجام پژوهش خود در نظرگرفتهاند، برداشت هاي ناصواب از ارتباط بين ارزشيابي و فرايند تصميمگيري در اين الگو تشريح شده است. براي دستيابي به اين هدف، پژوهشهاي ذكر شده از دو منظر ساختاري كه ناظر به اجزاي اصلي سيپ (زمينه، درونداد، فرايند و برونداد) است و از منظر فرايندي كه ناظر به كاركرد اصلي سيپ (كمك به تصميمگيري و تصحيح برنامه) است، بررسي شدهاند. در نهايت، به ارتباط بين نظريه و عمل در ارزشيابي پرداخته شده است.