حيات اجتماعي گونه متأخر موسيقي خياباني به عنوان پديده اي شهري در تهران: پژوهشي كيفي روي نوازندگان گونه اي نوظهور از موسيقي خياباني با استفاده از استراتژي داستان زندگي

چكيده موسيقي خياباني پديده اي شهري است. در اين معنا براي فهم معناي آن به مثابه كنشي اجتماعي بايد توليدكنندگان آن موسيقي را در ارتباط با شهر به عنوان زمي ن ه توليد آن كنش مورد بررسي قرار دا د . در شهر تهران به عنوان شهري با ساختار فرهنگي آميخته، گون ه ي متفاوتي از اين پديد ه شكل گرفته است كه با گو نه قديمي تر تفاوت هايي دارد . در اين موسيقي خياباني نوظهور علاوه بر آن كه پديده اي شهري اس ت ، هنري خياباني در معناي مدرن نيز محسوب م ي شود، سازها و آواهايي نواخته مي شود كه تا پيش از آن سابقه نداشت و براي نواختن آن نيز به تخص ص نياز اس ت . به نظر مي رسد اين برداشت كه پيدايش اين گون ه ي نوظهور كه ما در اين مقاله از آن به گو نه متاخر نوازندگي خياباني ياد كرد ه ايم، نتيج ه ي تحول گون ه ي متقدم است، نياز به بررس ي عميق تري دارد . اين مقاله در جريان اين بررسي عميق كه با توصيف شرايط وجودي اي ن گونه آغاز شده و با تحليل ت أملي داده هاي ناشي از روايت داستان زندگي برخي نوازندگان خياباني گو نه مت أخر پايان م ي يابد، سعي دارد به اين سوال پاسخ گويد كه آيا ميان موسيقي و نوازندگي خياباني گون ه ي متقدم و گون ه ي مت أخر نسبتي وجود دارد؟ به عبارت ديگر، آيا گون ه ي مت أخر اين پديده، گون ه ي تحول يافت ه ي نوازندگي خياباني به شيوه ي گذشته است؟ نتايج تحقيق نشان مي دهند اين گونه تفاو تهاي عميق و ماهوي با گونه متقدم دارد. سعي در منحصر به فر د بودگي، توجه به مخاطب و محتواي موسيقايي، تجرب ه ي حرفه اي در زمينه ي موسيقي و مقاومت در مقابل ترحم ديگران در گون ه ي متأخر همگي نشانگر تفاو ت هاي بنيادين ميان اين دو گونه از موسيقي و نوازندگي خياباني در شهر تهران است.