معناشناسي بصيرت در نهج البلاغه

بصيرت امري فراتر از رويت ظاهري است و آن عبارت است از ادراك حقايق و رويت اشياء آن گونه كه هستند. بصيرت در واقع، به ادراكات قلبي حاكي از حقيقت و قوه تمييز حق از باطل اطلاق مي­شود. اين امر از طريق عبرت­آموزي از براهين و حجت­هاي آشكار الهي و نيز تدبر و تفكر در آن ها به وقوع مي­پيوندد. در اين مقاله، مولفه­هاي معنايي بصيرت با رويكرد هم­نشيني و جانشيني، در نهج­البلاغه بررسي شده است. بصيرت در اين كتاب با واژه­هايي همچون اعتبار، تقوي، زهد، عشق، اماني و آرزوها، هم نشين شده و با واژه­هاي لب، توسم، امام و پيشوا و قلب سليم، رابطه جانشيني دارد. بر مبناي آموزه­هاي نهج­البلاغه، فرد صاحب بصيرت آخرت­گراست و تمام حركات و سكنات خود را سنجيده و بر اساس علم، انجام مي­دهد و با روشن شدن حق، تغيير موضع مي­دهد و در جبهه حق قرار مي­گيرد.