انرژي مكانيكي اندام تحتاني زنان مبتلا به شدت‌هاي مختلف استيوآرتريت زانو در حين راه رفتن: مطالعه مورد- شاهدي

Mechanical Energy of Lower Extremity during Gait in Women with Various Severities of Knee Osteoarthritis: Case-Control Study

مقدمه: استيوآرتريت زانو (Knee osteoarthritis يا KOA) يكي از شايع‌ترين اختلالات عضلاني- اسكلتي در جامعه مي‌باشد. سنجش مصرف انرژي حين راه رفتن در افراد دچار اختلالات عضلاني- اسكلتي، مي‌تواند مستندات عيني از ميزان ناتواني اين افراد و تاثير درمان‌هاي مختلف را در اختيار پژوهشگران قرار دهد. هدف از انجام مطالعه حاضر، بررسي تاثير شدت‌هاي مختلف استيوآرتريت زانو بر ميزان انرژي مكانيكي اندام تحتاني بود. مواد و روش‌ها: 48 زن 40 تا 70 ساله بر اساس شواهد راديولوژيك زانوهاي خود، در سه گروه استيوآرتريت خفيف، متوسط و شديد و يك گروه سالم تقسيم‌بندي شدند. در آزمايشگاه، شركت كنندگان با سرعت دلخواه براي 5 ثبت موفق با استفاده از سيستم آناليز حركت راه رفتند و مدل‌هاي سه بعدي سگمان‌ها در نرم‌افزار Visual3D ساخته شد. انرژي مكانيكي اندام تحتاني با استفاده از اين مدل‌ها به دست آمد. يافته‌ها: تفاوت معني‌داري بين گروه‌هاي مورد بررسي از لحاظ سن (001/0 ? P) و سرعت راه رفتن (001/0 ? P) وجود داشت. با استفاده از تحليل واريانس و آزمون‌هاي تعقيبي، تفاوت‌هايي بين انرژي مكانيكي گروه‌هاي مورد مطالعه به ويژه گروه استيوآرتريت متوسط و گروه سالم مشاهده شد. بنابراين، مدل‌هاي خطي تك متغيره جهت كنترل اثر سن و سرعت راه رفتن و مدل‌هاي خطي دو متغيره براي كنترل هم‌زمان اثر سن و سرعت ساخته شد. اين مدل‌ها نشان داد كه شدت استيوآرتريت، تاثير معني‌داري بر انرژي مكانيكي اندام تحتاني مبتلايان به استيوآرتريت زانو نداشت. نتيجه‎گيري: به نظر مي‌رسد كه افزايش انرژي مكانيكي در مبتلايان به استيوآرتريت زانو، با افزايش شدت بيماري تشديد مي‌شود. اين مساله نتيجه مستقيم افزايش شدت درگيري مفصل نيست، بلكه نتيجه غير مستقيم بالاتر بودن سن و كمتر بودن سرعت راه رفتن افراد مبتلا به درجات پيشرفته‌تر بيماري مي‌باشد.