بررسي و سطح بندي متغيرهاي اقتصادي موثر در افزايش وابستگي ژئوپليتيكي جمهوري خودمختار نخجوان به ايران

وابستگي كشورها به همديگر، بر وزن ژئوپليتيكي و نوع رفتار آنها در عرصه بين المللي تاثير فراواني دارد.روابط ايران و جمهوري آذربايجان از ابتداي 1990 كه اين كشور به استقلال رسيد با چالش هايي مواجه بوده است. نخجوان به عنوان بخشي از كشور آذربايجان، توسط دالان زنگزورمگري ارمنستان از سرزمين مادري جدا افتاده است و پس از جنگ قره باغ، تنها راه ارتباط زميني بين نخجوان وآذربايجان، استفاده از خاك ايران است. با توجه به روابط امنيتي و چالش هاي فراواني كه در طي ساليان گذشته بين دولت آذربايجان و ايران به وجود آمده است و همچنين با توجه به عدم پيوستگي جغرافيايي اين كشور با واحد برونگان خود (نخجوان) كه از بزرگ ترين مشكلات استراتژيكي اين كشور است، بايد با افزايش سطح وابستگي ژئوپليتيكي نخجوان به ايران، نوع روابط دو كشور آذربايجان و ايران را تغيير داد. مقاله حاضر با روش توصيفي-تحليلي و با استفاده از منابع كتابخانه اي و پرسشنامه اي، به بررسي، اولويت بندي و بيان ميزان تاثير متغيرهاي گوناگون در بعد اقتصادي بر افزايش وابستگي نخجوان به ايران پرداخته است.با توجه به نتايج، افزايش حمل و نقل زميني از طريق خاك ايران، بهبود زيرساخت هاي ارتباطي، افزايش حجم سوآپ نفت و گاز و توسعه فعاليت هاي نيروگاهي، ازموثرترين عوامل براي افزايش وابستگي نخجوان به ايران بوده اند.