بررسي پيشگويي ها درباره تقابل يا توافق مهدي (عج) و مسيح (ع) از ديدگاه اسلام و مسيحيت

سخن درباره تقديرِ فرجامين بشر، از مهم ترين مولفه هاي مشترك اديان ابراهيمي، به ويژه اسلام و مسيحيت است. پيشگويي هايي كه در متون مقدس اين دو دين درباره وقايع آخرالزمان آمده است، فارغ از ميزان تناظر و تغاير آنها، حجم قابل توجهي از ادبيات پيش گويانه را در اختيار پيروان اسلام و مسيحيت نهاده است كه بر محور دو شخصيت اصلي، يعني مهدي (عج) در اسلام و مسيح( ع) در مسيحيت استوار است. بازگشت مسيح در رويكرد آخرالزماني مسيحيت، آن گاه رخ مي دهد كه افول عميق اخلاق و معنويت و آشفتگي در نظام طبيعت، فراگير مي شود. پيش‏گويي ها در سنت اسلامي نيز، آميزه اي از تباهي ژرف اخلاقي و فجايع طبيعي فراگير را نشانه هايي از آمدن موعود آخرالزمان برشمرده است. به رغم مشابهت هاي اين‏چنيني در ادبيات پيش‏گويانه دو دين، سه نظريه «يكسان انگار»، «تقابل انگار» و «توافق انگار» درباره نسبت مهدي (عج) و مسيح (ع)، در ميان پيروان اسلام و مسيحيت شكل گرفته است كه ريشه در برداشت هاي متفاوت از پيش‏گويي هاي آخرالزماني دارند. نوشتار پيش رو، با بهره گيري از روش تطبيقي و تحليل محتوا، درصدد واكاوي نظريات پيش‏گفته و سنجش ميزان انطباق آنها با ادبيات آخرالزماني اسلام و مسيحيت است. يافته هاي پژوهش نشان مي دهد كه به رغم شبهه افكني برخي نويسندگان معاصر غربي، دو ديدگاه يكسان انگار و تقابل انگار فاقد اتقان مكفي است و توان ايستادگي در برابر نظريه توافق‏انگار را ندارد.