بررسي توزيع جغرافيايي قوميت هاي ايران و نقش آن بر تحولات آينده

كمال مطلوب هر حكومت ملي، برخورداري از يك ملت يكپارچه است كه در ميان اعضاي آن، تفاوت چشمگير زباني، مذهبي، قومي و نژادي وجود نداشته باشد و همگان به يك هويت فراگير ملي تعلق خاطر داشته باشند. بنابراين، پژوهش حاضر با هدف بررسي توزيع جغرافيايي قوميت هاي ايران و نقش آن بر تحولات آينده كشور است كه از روش توصيفي ـ تحليلي و پيمايش ميداني در اين زمينه استفاده شده است. در ابتدا شاخص هاي مربوط به اتحاد و انسجام ملي استخراج و ميزان پايبندي به آنها در بين اقوام مرزي ايران بررسي شده كه در اين زمينه از هفت شاخص استفاده شده است. يافته هاي به دست آمده از روش هاي تصميم گيري چند شاخصه MADM و مدل تحليلي SAR نشان مي دهد كه در بين قوم هاي ساكن در مرزهاي كشور قوم لر با ضريب 0.67Vat = اراي بيشترين سطح از پايبندي و قوم كرد و بلوچ به ترتيب با ضريب 1.240.6 Vat= و 1.25 Vat=داراي كمترين سطح پايبندي در بين اقوام مرزي به شاخص هاي اتحاد و انسجام هستند. برخي از نيروهاي گريز از مركز در مرز بلوچستان و كردستان وجود دارند كه تا حدودي و در برخي از مواقع به عنوان كانون هاي بحران زا مطرح شده اند. كردها در عراق و بلوچ هاي پاكستان مي توانند به عنوان كانون هاي ايجاد تنش و بحران مطرح باشند كه همين امر باعث شكل گيري تحولاتي در آبنده و در مرزهاي مذكور شود.