مطالعه مقدماتي پرندگان جوجه آور منطقه حفاظت شده دز در استان خوزستان، ايران

اين مطالعه حاصل مجموعه پژوهش هاي انجام­ شده طي سال هاي 1388 تا 1391 بر روي پرندگان جوجه آور منطقه حفاظت شده دز است. روش انجام مطالعه، بازديدهاي ميداني با فواصل زماني دو تا چهار روز بوده است. در مدت مطالعه پنج گونه جوجه آور بومي، شامل بلبل خرما (Pycnonotus leucotis)، ليكو (Turdoides caudatus)، ياكريم (Streptopelia decaocto)، قمري معمولي (Streptopelia senegalensis) و سبزقبا (Coracias garrulous ) و هفت گونه جوجه آور مهاجر، شامل ميوه خور (Hypocolius ampelinus)، سنگ­ چشم­خاكستري (Lanius excubitor)، سليم ­طوقي كوچك (Charadrius dubius)، ديدومك (Vanellus indicus)، باقرقره شكم ­سفيد (Pterocles alchata)، چلچله رودخانه­ هاي ( Riparia riparia) و زنبور­خور گلوخرمايي (Merops persicus) مشاهده­ شد. از ميان گونه ­هاي جوجه آور، ياكريم طولاني­ ترين دوره جوجه آوري را به خود اختصاص داد و از اسفند تا مرداد همچنان تخم گذاري مي­كرد. ليكو با 53 آشيانه در طول دوره بررسي معمول ترين گونه جوجه آور در بخش خشكي زيستگاه دز بوده است. پرندگان خشكي زي جوجه آور منطقه، زيستگاه هاي با گونه رميلك Ziziphus nummularia را براي جوجه آوري ترجيح داده بودند. چلچله رودخانه اي نيز با بيش از 300 آشيانه، معمول­ ترين گونه در بخش زيستگاه آبي بوده و ديواره هاي عمودي حاشيه رودخانه را براي آشيانه­ سازي انتخاب كرده­اند. مهم­ترين عامل تهديدكننده جوجه آوري پرندگان در منطقه، تخريب زيستگاه بوده است.