عوامل موثر بر سكوت سازماني، مانع ايجاد كارآفريني سازماني

فعاليت هاي كارآفرينانه در درون سازمان با عنوان«كارآفريني سازماني» از ملزومات بقا سازمان در جهان متغير امروزي است و «سكوت سازماني» به عنوان عاملي تاثيرگذار بر روند برنامه ها، اهداف و عملكرد سازماني بشمار مي رود. در اين راستا، اين مقاله به پيش بيني تاثيرگذاري مولفه هاي سكوت سازماني (عوامل مديريتي، عوامل سازماني، عوامل اجتماعي و عوامل فردي) بر ايجاد و تقويت فعاليت هاي كارآفرينانه در درون سازمان مي پردازد. بدين منظور، با توجه به پيشنيه پژوهش، مدلي مفهومي براي تبيين روابط ميان متغيرهاي پژوهش مورد سنجش قرار گرفت. روش پژوهش توصيفي پيمايشي و از نوع كاربردي است. جامعه آماري پژوهش را 495 نفر كارشناسان، مديران و اساتيد دانشگاه آزاد نجف آباد تشكيل داده اند و با استفاده از روش تصادفي ساده، داده هاي مورد نياز از 157 نفر ايشان گردآوري شد. ابزار گردآوري داده در اين پژوهش پرسشنامه محقق ساخته اي است كه ضمن تاييد روايي صوري و روايي سازه آن، از پايايي مطلوبي (ضريب آلفاي 77 درصد) برخوردار بوده است. جهت پردازش داده ها از روش تحليل معادله هاي ساختاري استفاده شد. نتايج بدست آمده ضمن تاييد مدل برازش شده، تاثيرگذاري معكوس مولفه هاي سكوت سازماني بر كارآفريني سازماني را مورد تاييد قرار داده است. بدين معنا كه نتايج نشان دهنده آن است كه سكوت سازماني به عنوان مانعي در ايجاد و تقويت كارآفريني سازماني بشمار مي رود.