تاثير تنش خشكي بر تنظيم اسمزي، تغييرپذيري پرولين و قندهاي محلول ريشه و برگ و رابطه آن با تحمل به خشكي در دوازده ژنوتيپ نخود (Cicer arietinum L.)

خشكي از جمله تنش هاي مهم محيطي است كه بر رشد و نمو گياهان اثر مي گذارد. اين آزمايش به منظور ارزيابي تاثير تنش خشكي بر دوازده ژنوتيپ نخود در شرايط آبكشت (هيدروپونيك) با استفاده از پلي اتيلن گليكول 6000 و ايجاد تيمارهاي تنش 3- و 6- بار و شاهد (بدون تنش) انجام شد. دو هفته پس از اعمال تيمار تنش روي ژنوتيپ ها، متغيرها ارزيابي شدند. نتايج نشان داد كه با اعمال تنش خشكي، درصد رطوبت برگ كاسته شد اما در ريشه ها تغيير معني داري از اين نظر مشاهده نشد. در برابر ميزان پتانسيل اسمزي، ميزان اسموليت ها و پرولين در پاسخ به تنش خشكي در برگ و ريشه افزايش يافت. شاخص تحمل به خشكي (DRI) بر پايه عملكرد زيست توده، در ژنوتيپ ها همبستگي مثبت و معني داري با ميزان اسموليت هاي ريشه در تيمار تنش ۳- بار داشت. با وجود معني دار نبودن تغيير ميزان قند محلول برگ در تيمارها، در ريشه ميزان اين تركيب ها در تيمارهاي تنش نسبت به شاهد كاسته شد. به رغم وجود همبستگي بين شاخص تحمل به خشكي با برخي از صفات اندازه گيري شده به نظر مي رسد كه تنظيم اسمزي، درصد رطوبت، پرولين و قندهاي محلول هيچ كدام به تنهايي نمي توانند شاخص مناسبي براي ارزيابي تحمل به خشكي در ژنوتيپ هاي نخود در شرايط يكسان با اين آزمايش باشند.