بررسي رابطه بين طرح هاي خودكفايي كميته امداد امام خميني (ره) و توانمندسازي زنان سرپرست خانوار (مطالعه موردي: استان كهگيلويه و بويراحمد)

بحث توانمندسازي همواره به عنوان يكي از مباحث مهم زنان سرپرست خانوار مطرح بوده است. هدف كلي اين پژوهش، بررسي تاثير طرحهاي خودكفايي كميته­ امداد امام (ره) بر توانمندسازي زنان سرپرست خانوار استان كهگيلويه و بويراحمد است. چارچوب نظري پژوهش براساس نظريه هاي تواناسازي ساراالانگه و فيترمن، حمايت اجتماعي كسل، طرد اجتماعي آمارتياسن و سيلور، نظريه فمنيستي ليبرال و نظريه رفاه اجتماعي استوار است. براي گرد­آوري داده­هاي پژوهش از دو شيوه اسنادي و ميداني به روش پيمايشي بهره گرفته شده است. جامعه آماري اين پژوهش شامل كل زنان سرپرست خانوار استان كهگيلويه و بويراحمد بوده است كه از طرح هاي خودكفايي نهاد كميته امداد، بهره مند شده اند و ابزار اصلي در اين پژوهش، پرسش نامه بوده است، بنابراين، با استفاده از فرمول نمونه گيري ياماني، تعداد 153 نفر از زنان ياد شده به عنوان حجم نمونه انتخاب شدند كه شيوه نمونه گيري نيز از نوع سيستماتيك بوده است. از مجموع متغيرهاي مستقلي كه وارد رگرسيون چند متغيره شده اند، متغير « خدمات آموزشي، فني و مشاوره اي» با ضريب بتاي 57/0 و متغير «شعاع حمايتي» با ضريب بتاي19/0 بيش ترين تاثير را بر توانمندسازي زنان داشته اند. در مجموع يافته­هاي پژوهش در سه بعد متغيرهاي زمينه اي، خدمات امداد و دايره حمايت اجتماعي نشان داده­اند كه توانمندسازي زنان براساس طرحهاي خودكفايي، بر پايه آموزش، كسب فنون و مهارت هاي شغلي، تقويت روحيه خودباوري، ايجاد انگيزه در چارچوب آموزش هاي فني و حرفه اي و نيز دريافت مشاوره­هاي نوين شغلي متناسب با شرايط و مقتضيات نوع شغل استوار است.