بررسي نقش مولفه هاي قدرت مديران در ويژگي هاي كارآفريني كاركنان (مطالعه موردي كاركنان بيمارستان هاي شهرستان مياندوآب)

مقدمه: تحول‌هاي اخير در سيستم‌هاي اجتماعي و اقتصادي، فرصت‌ها و تهديدهايي بوجود آورده‌اند كه مواجهه با آنها نيازمند راه‌حل‌هاي خلاقانه است. كارآفريني قابليتي است كه نظام‌هاي امروزي را در اين برهه حساس نجات داده و بقاي آنها را تضمين مي‌كند. پژوهش حاضر با هدف تعيين نقش مؤلفه‌هاي قدرت مديران بر كارآفريني كاركنان در بيمارستان‌هاي شهرستان مياندوآب انجام شده است. روش پژوهش: پژوهش حاضر براساس هدف يك تحقيق كاربردي و براساس گردآوري و تجزيه و تحليل داده‌ها از نوع تحقيقات توصيفي همبستگي مبتني بر معادلات ساختاري است. ابزارهاي گردآوري داده‌‌ها شامل پرسش‌نامه‌هاي منابع قدرت هينكين و شرايخيم (1989) و پرسش‌نامه ويژگي‌هاي شخصيتي كارآفريني مركز كارآفريني «دارهام» بود. پايائي و روائي ابزار گردآوري داده‌ها براساس آزمون‌هاي مربوط مورد تأييد قرار گرفت. نمونه مورد نظر از جدول مورگان به تعداد 260 نفر (53 نفرمديران و 207نفركاركنان) انتخاب شدند. جهت تجزيه و تحليل داده‌ها از مدل سازي معادلات ساختاري به روش حداقل مربعات جزئي استفاده شد. يافته‌ها: نتايج نشان داد قدرت مرجعيت (t=4.104 ، β=0.421) ، تخصص (t=3.637 ، β=0.266) و پاداش (β=0.245 t=3.063) در كارآفريني كاركنان نقش داشتند ولي قدرت‌هاي قانون و اجبار در كارآفريني كاركنان نقشي نداشتند. هم‌چنين مؤلفه‌هاي قدرت مديران روي هم رفته 0/371 از تغييرات كارآفريني كاركنان را پيش‌بيني مي‌كردند. نتيجه‌گيري: مديران مي‌توانند با استفاده درست از مؤلفه‌هاي قدرت (مرجعيت، تخصص و پاداش) موجب بروز و تقويت ويژگي‌هاي كارآفريني در كاركنان شوند و به تبع آن موفقيت سازمان را تضمين نمايند.