تاثير سطوح مختلف آبياري بر رشد، عملكرد، كيفيت و كارايي مصرف آب گياهان پيوندي و غيرپيوندي خربزه زرد جلالي در نظام آبياري قطره اي

در اين پژوهش از توده بومي خربزه زرد جلالي به عنوان پيوندك و از كدوهاي تجاري رقم هاي شينتوزا (Shintozwa) و فرو (Ferro-RZ) به عنوان پايه استفاده شد. گياهان پيوندشده روي كدو همراه با گياهان خود پيوندي و غير پيوندي در سه سطح آبياري 60، 80 و 100 درصد، كه به ترتيب برابر با 32/4984، 82/6124 و 41/7239 مترمكعب در هكتار بر پايه تخليه رطوبتي خاك، تحت نظام آبياري قطره اي ارزيابي شدند. نتايج نشان داد كه با افزايش تنش كم آبي سفتي گوشت ميوه، محتواي نسبي آب برگ و سبزينه (كلروفيل) برگ گياه كاهش يافت. مقايسه ميانگين ها، نشان داد كه عملكرد كل بيشترين (76/40 تن در هكتار) و كمترين (16/31 تن در هكتار) به ترتيب به پايه شينتوزا و گياه خود پيوندي اختصاص داشت. تغييرپذيري نسبي تاثير پيوند در افزايش عملكرد كل در پايه هاي شينتوزا و فرو در مقايسه با گياهان غير پيوندي به ترتيب 07/23 و 19/14 درصد در شرايط تنش كم آبي بود. همچنين افزايش عملكرد ناشي از افزايش در وزن ميوه بود به طوري كه ميانگين وزن ميوه در پايه شينتوزا (51/3 كيلوگرم) و پايه فرو (59/3 كيلوگرم) در مقايسه با گياهان غير پيوندي (97/2 كيلوگرم) بيشتر بود. بين سطوح آبياري شاهد و 80 درصد تفاوت معني داري از نظر عملكرد و ميانگين وزن ميوه وجود نداشت. همچنين بيشترين (18/38 تن در هكتار) و كمترين (22/26 تن در هكتار) عملكرد بازارپسند به ترتيب به سطوح آبياري 100 و 60 درصد اختصاص داشت. بيشترين (70/6 كيلوگرم بر مترمكعب) و كمترين (05/5 كيلوگرم بر مترمكعب) ميزان كارايي مصرف آب به ترتيب به پايه هاي شينتوزا و گياهان خود پيوندي مربوط بود.