تاثير باردهي و تغيير قندهاي محلول و نشاسته در ساقه، جوانه و برگ بر بافت مردگي جوانه اوليه انگور

بافت مردگي جوانه (Bud necrosis) يك ناهنجاري فيزيولوژيك در انگور است كه منجر به مرگ جوانه­هاي بارور شده و عملكرد كاهش مي­يابد. هدف از انجام اين پژوهش، بررسي تغيير ميزان قندهاي محلول و نشاسته و ارتباط آن با بروز بافت­مردگي جوانه اوليه در انگور عسكري بود. آزمايش در تاكستاني با سن پانزده سال و نظام تربيت پاچراغي و فاصله كاشت 5/2 × 3 متر، به صورت فاكتوريل در قالب طرح بلوك­هاي كامل تصادفي در سه تكرار در سال 1387- 1386، اجرا شد. عامل اول شامل تيمار ميوه­دار و بدون ميوه، عامل دوم نوع اندام گياهي در سه سطح (جوانه، برگ و ساقه) و عامل سوم زمان نمونه برداري در ده سطح (40 روز تا 130 روز) بود. نتايج نشان داد كه نخستين نشانه ناهنجاري در60 روز پس از شكفتن جوانه­ها آغاز و تا آخر فصل رشد ادامه داشت. همچنين غلظت قندهاي محلول در اوايل فصل رشد، افزايش و سپس كاهش يافت، ولي نشاسته در همه اندام­ها به ويژه در جوانه افزايش يافت. غلظت قندهاي محلول و نشاسته در تاك­هاي ميوه­دار نسبت به بدون ميوه بيشتر بود. در هر دو بوته ميوه­­­دار و بدون ميوه با گذشت زمان، ميزان ذخيره نشاسته در همه اندام­ها افزايش داشت. همبستگي منفي قندهاي محلول و نشاسته با درصد بافت­مردگي جوانه اوليه در تاك­هاي بدون ميوه نسبت به ميوه­دار مشاهده شد. به عبارت ديگر، نقش قندهاي محلول و ميزان ذخيره نشاسته در جوانه بر بروز ناهنجاري بافت مردگي جوانه در انگور رقم عسكري اثبات شد.