تحليل فنوتيپي رخداد سقط در گاوهاي هلشتاين ايران

اين پژوهش به­ منظور بررسي ميزان رخداد سقط با توجه به تعريف هاي مختلف و تاثير اقليم و اندازه گله روي اين عارضه و همچنين برآورد روند فنوتيپي آن صورت پذيرفت. در اين بررسي از 255781 ركورد زايش مربوط به 88502 راس گاو كه از 16 گله شيري گردآوري­شده در بازه زماني سال­هاي 1383 تا 1393، استفاده شد. ميزان رخداد سقط و عامل هاي موثر بر آن به ترتيب با رويه­هاي FREQ و GENMODنرم­افزار SASتحليل شدند. با توجه به تعريف سقط به­صورت مرگ و دفع جنين بين روزهاي 260-60، 260-100 و يا 260-150 آبستني، ميانگين رخداد آن به ترتيب 5/15، 3/11 و 6/6 درصد برآورد شد. اندازه گله، نوع اقليم، سال فصل و نوبت زايش و همچنين اثر متقابل سال × فصل زايش و نوع اقليم × سال زايش اثر معني­داري (001/0 > P) بر ميزان رخداد سقط داشتند. بيشترين فراواني رخداد سقط در گاوهاي نوبت زايش دوم (7/28 درصد) مشاهده شد. ميزان رخداد سقط در اقليم معتدل بيشتر از اقليم سرد بود (0/16 در برابر 5/14 درصد). همچنين گله­هاي با بيشتر از سه هزار مولد در مقايسه با كمتر از هزار راس، نزديك به 1 درصد، رخداد سقط بيشتري داشتند. ميانگين رخداد سقط در فصل بهار بالاترين و در پاييز كمترين (8/17 در برابر 5/13 درصد) بود. همچنين با توجه به تابعيت ميانگين حداقل مربعات بر سال زايش، رخداد سقط روند فنوتيپي مثبت و معني­داري (004/0 > P) به ميزان 4/0 درصد در سال داشت. نتايج اين بررسي مي­تواند در تجزيه وتحليل راهكارهاي مديريتي در كنترل رخداد سقط سودمند باشد.