اثربخشي آموزش نظريه ذهن بر همدلي و قلدري در كودكان

مقدمه: هدف از انجام پژوهش حاضر، بررسي اثربخشي آموزش نظريه ي ذهن بر همدلي و قلدري در كودكان بود. روش: پژوهش حاضر آزمايشي پيش آزمون-پس آزمون با گروه گواه بود. جامعه ي آماري پژوهش شامل تمامي كودكان دختر پيش دبستاني هاي شهر تهران بود كه به روش نمونه گيري در دسترس 36 كودك انتخاب شدند. از اين نمونه به صورت تصادفي 18 كودك در گروه آزمايش و 18 كودك در گروه گواه گمارده شده و از مادران آن ها پيش آزمون گرفته شد. سپس جلسات آموزش نظريه ي ذهن براي گروه آزمايش اجرا شد و سپس از مادران هر دو گروه پس آزمون به عمل آمد. ابزار مورداستفاده در اين پژوهش آزمون همدلي ايزنبرگ و پرسش نامه ي تجديدنظرشده ي قلدري/قرباني‏شدن الويوس بود. داده ها با استفاده از تحليل كوواريانس مورد بررسي قرار گرفت. يافته‏ها: نتايج افزايش معنا داري در ميانگين نمرات همدلي و كاهش معنا داري در خرده مقياس هاي قلدري (001/≥p) نمرات گروه آزمايش نسبت به گروه گواه را نشان داد. نتيجه‏گيري: پژوهش حاضر نشان داد كه جلسات آموزش نظريه ي ذهن مي تواند به بهبود همدلي و كاهش رفتارهاي قلدري در كودكان بيانجامد؛ بنابراين، نظريه ي ذهن بر افزايش هيجانات اخلاقي و بهبود رفتارها و مهارت هاي اجتماعي در كودكان تاثير دارد.