تحليل فضايي شاخص هاي توسعه در مناطق روستايي شهرستان دشتستان

فاقد عنوان و چكيده لاتين

ضرورت شناخت و تحليل علل نابرابري ­ها و شكاف ­هاي منطقه­ اي، برنامه ­ريزان را بر آن داشته كه تكنيك­ ها و روش‌هايي را ابداع كنند تا از طريق تعيين درجه­ توسعه ­يافتگي مناطق بتوانند به تفاوت­ هاي منطقه ­ايي دست يابند. از همين رو در دهه‌هاي اخير، براي تصميم ­گيري ­هاي پيچيده توسعه در سطح مناطق، توجه محققين به مدل‌هاي تصميم­گيري چند معياره معطوف گرديده است­. بر همين اساس بررسي حاضر نيز بعنوان يك پژوهش بنيادي با بهره­ جويي از روش‌هاي تصميم­ گيري چندشاخصه و با هدف تبيين وضعيت توسعه در مناطق روستايي شهرستان دشتستان به انجام رسيده است. روش تحقيق توصيفي- تحليلي و شيوه گردآوري اطلاعات از نوع كتابخانه ايي و ابزار جمع ­آوري با توجه به اهداف پژوهش مبتني بر داده‌هاي آمارنامه سال 1390 استان بوشهر بوده است كه طي آن 40 شاخص در ابعاد مختلف استخراج و با استفاده از تكنيك ويكور فازي، سطح ­بندي ميزان توسعه ­يافتگي دهستان ­هاي شهرستان دشتستان به انجام رسيد. يافته‌هاي پژوهش ضمن ترسيم سيمايي نامتعادل از توسعه مناطق روستايي، حكايت از وجود يك شكاف منطقه­اي عميق در شهرستان دشتستان دارد. به طوري كه روند توزيع و دسترسي به منابع در 12 دهستان شهرستان دشتي حاكي از آن است دهستان­هاي زيارت با ضريب 0/06 داراي بيشترين ميزان توسعه و دهستان­ هاي اسماعيل­خاني با ضريب 1، وحدتيه با ضريب 0/968، ارم با ضريب 0/897، پشتكوه با ضريب 0/811، دهرود با ضريب 0/782 و زيارت با ضريب 0/702 در رده مناطق روستايي محروم قرار گرفته ­اند. نتايج نشان مي ­دهد توسعه متوازن مناطق روستايي شهرستان دشتستان مستلزم بازنگري در تخصيص منابع و توزيع برابر فرصت­ها با رويكرد برنامه ­ريزي فضايي در مناطق محروم مي­ باشد.