صميميت زناشويي و خرسندي زناشويي در زنان نابارور و عادي

زمينه: مشكل ناباروري به عنوان حادثه اي استرس زا با مشكلات روانشناختي متعددي همراه است. هدف از پژوهش حاضر، مقايسه صميميت و خرسندي زناشويي در زنان نابارور و عادي است. روش­ها: پژوهش حاضر از نوع علي- مقايسه اي بود كه تعداد 50 زن نابارور، و 50 زن بارور به صورت در دسترس و داوطلبانه از بين افرادي كه به بيمارستان امام حسين شهر كرمانشاه در سال 1393 مراجعه كرده بودند، انتخاب و مورد مقايسه قرار گرفتند. اطلاعات از طريق دو پرسشنامه انريچ و خرسندي زناشويي جمع­آوري شد. يافته­ها: نتايج نشان داد صميميت زناشويي در زنان بارور به طور معناداري بيش از زناني است كه به هر دليل هنوز نابارور هستند و همچنين ميانگين خرسندي زناشويي ادراك شده در زوج­هاي عادي به مطور معناداري بيش از زوج هاي نابارور است پژوهش حاضر همچنين داراي يافته هاي جانبي بود، كه نشان داد به طور كلي در افراد بين صميميت زناشويي و طول مدت ازدواج رابطه منفي وجود دارد. به عبارت ديگر هر چه قدر از زمان ازدواج و عمر زندگي زناشويي سپري مي شود از صميميت و گرمي رابطه كاسته مي شود. نتيجه­گيري: از نتايج پژوهش حاضر مي توان نتيجه گرفت باروري و وجود فرزند باعث گرمي و صميميت بيشتر رابطه زناشويي مي شود، هر چند آسيب ازدواج براساس نتايج اين پژوهش روزمرگي است و با گذر زمان از صميميت رابطه كاسته مي شود.