تاثير كاربرد شاخساره اي اپي براسينوليد و متيل جاسمونات بر تحمل به تنش شوري در دو رقم انگور

شوري يكي از فاكتورهاي محدود كننده كشت و پرورش انگور در مناطق خشك و نيمه خشك است. از اين رو پژوهشي به صورت آزمايش فاكتوريل در قالب طرح كاملا تصادفي و با 4 تكرار طراحي گرديد. در اين آزمايش، دامنه تحمل دو رقم انگور(فليم سيدلس و پرلت) در برابر سطوح مختلف شوري ايجاد شده توسط كلريد سديم (صفر، 25، 50، 75 و 100 ميلي مولار) و تاثير اپي براسينوليد(EBR) در دو غلظت 3 و 6 ميكرو مولار و متيل جاسمونات(MeJA) در دو غلظت 3 و 6 ميلي مولار تحت اين شرايط مورد بررسي قرار گرفت. نتايج بيانگر تاثير معني دار سطوح شوري و تيمارهاي هورموني بر صفات مورد بررسي بود. نتايج حاصل از تجزيه واريانس، افزايش معني داري را در ميزان پراكسيداسيون ليپيدها، نفوذ پذيري غشا و محتواي پرولين و همچنين كاهش معني داري را در ميزان فتوسنتز و تعرق، محتواي نسبي آب برگ و سطح برگ با افزايش سطوح شوري در هر دو رقم نشان داد. تيمارهاي هورموني، بويژه تيمار 6 ميلي مولار متيل جاسمونات به طور معني داري در افزايش محتواي پرولين، سطح برگ و ميزان فتوسنتز و تعرق و كاهش ميزان نفوذ پذيري غشا و پراكسيداسيون ليپيدها (بجز در تنش شديد شوري) نسبت به نمونه هاي شاهد و در تعديل اثرات منفي شوري در هر دو رقم مورد مطالعه موثر واقع گرديدند. به طور كلي رقم پرلت تحمل بيشتري را نسبت به رقم فليم سيدلس در شرايط شوري از خود نشان داد.