بررسي عوامل موثر بر همگرايي و منازعه روسيه و چين در عصر پساجنگ سرد

پس از پايان جنگ سرد و فروپاشي اتحاد جماهير شوروي، ساختار نظام بين الملل نيز دستخوش تحولات عظيمي گرديد به گونه اي كه ايالات متحده به دليل برتري در عرصه هاي ايدئولوژيك، اقتصادي، سياسي و نظامي توانست، ساخت تك قطبي و نظم هژمونيك مورد نظر خود را برقرار سازد. با اين وجود، رشد اقتصادي چين و نقش آفريني مجدد روسيه در تحولات منطقه اي و بين المللي نوعي دگرديسي در ساختار نظام بين الملل و شكل گيري نظام تك چندقطبي را رقم زده است كه مي تواند همگرايي يا منازعه ميان طرفين را افزايش دهد. بر اين اساس، سوال اصلي مقاله حاضر اين است كه مهم ترين عوامل موثر بر همگرايي و منازعه روسيه و چين در عصر پساجنگ سرد چيست؟ فرضيه مقاله اين است كه مولفه هايي نظير همكاري هاي اقتصادي، سياسي و امنيتي در چارچوب بريكس و سازمان همكاري شانگهاي، جنگ سايبري با آمريكا، نگراني از حضور آمريكا و ناتو پيرامون مرزهاي خود، منافع مشترك در آسياي مركزي، تهديدهاي مشترك در زمينه بحران هاي منطقه اي(بحران سوريه و مسائل شبه جزيره كره) و نگراني از سرايت اسلام افراطي به مرزهايشان بر همگرايي طرفين موثر هستند، اما مسائلي نظير وجود حس بي‌اعتمادي در روابط دوجانبه، افزايش چيني‌تباران در سرزمين روسيه، رقابت بر سر استفاده منابع انرژي آسياي‌مركزي، ناتواني در ايجاد ساختار اتحاد دفاعي بين دو كشور در ايجاد منازعه ميان طرفين نقش كليدي دارند.در اين مقاله روش تحقيق به صورت توصيفي تحليلي است.