شواهد بافتي و ايزوتوپي استرانسيم- نئوديميم حاصل از هضم سنگ‏هاي رسي در مجموعه ي پلوتونيك الوند (غرب ايران)

طيف گسترده‏اي از سنگ‏هاي پلوتونيك، از مافيك تا فلسيك، شامل انواع گابرو‏ها، ديوريت‏ها، توناليت‏ها، گرانوديوريت‏ها، مونزوگرانيت‏ها، سينوگرانيت‏ها و گرانيتوئيد‏هاي لوكوكرات در مجموعه ي پلوتونيك الوند، منطقه ي سنندج- سيرجان، ايران يافت مي‏شوند. سن اين مجموعه به ژوراسيك مياني وابسته است. در اين مجموعه سنگ‏هاي گرانيتي و ديوريتي از اجزاي اصلي هستند. گرانيت ها حاوي پلاژيوكلاز، پتاسيم فلدسپار، كوارتز و بيوتيت هستند و ديوريت ها از پلاژيوكلاز، هورنبلند، بيوتيت و كمي تيتانيت و آپاتيت تشكيل شده اند. در برخي برونزد‏ها، گرانيت‏ها و ديوريت‏هاي آلايش يافت پيدا مي‏شوند كه حاوي زينوكريست‏هاي بزرگ هضم نشده آندالوزيت (به طور بخشي تا كامل به سيليمانيت تبديل شده) همراه با حاشيه‏هاي واكنشي غني از اسپينل و فلدسپار هستند. اين زينوكريست‏ها از تخريب كاني‏هاي سنگ‏هاي پليتي و ورود آن‏ها به درون ماگما‏هاي ميزبان حاصل شده‏اند. نسبت‏هاي ايزوتوپي 87Sr/86Sr در گرانيت‏هاي مورد بررسي از 7101/0 تا 7245/0 و ديوريت‏هاي آلايش يافته از 7048/0 تا 7079/0( با Sriبيش از 704/0) در تغيير است. طيف نسبت‏هاي 143Nd/144Nd در سنگ‏هاي گرانيتي از 51234/0 تا 51240/0 و در ديوريت‏هاي آلايش يافته از 51244/0 تا 51252/0 است. مقادير Nd(t) براي گرانيت‏هاي مورد بررسي از 2/3- تا 98/3- و براي ديوريت‏هاي آلايش يافته از 78/0- تا 35/2- است. در نمودار 143Nd/144Nd در مقابل 87Sr/86Sr، گرانيت‏ها در قلمرو سنگ‏هاي پوسته‏اي تصوير مي‏شوند؛ همچنين ديوريت‏هاي با خاستگاه گوشته‏اي، به سبب آلايش با سنگ‏هاي متاپليتي به سمت سنگ‏هاي با خاستگاه پوسته‏اي ميل كرده‏اند. اين نتايج اهميت شناخت آلايش را در سنگ‏هاي پلوتونيك با مواد پوسته ي فوقاني (متاپليتي) در هنگام تفسير چنين سنگ‏هايي مشخص مي‏كند.