بررسي ارتباط بين استرس ادراك شده و پرخاشگري در بيماران مبتلا به ديابت نوع دو مراجعه كننده به كلينيك ديابت شهرستان زابل

مقدمه و هدف: ديابت يكي ازعوامل تنش زا و استرس زاي عمده و واقعي در زندگي است و عدم كنترل آن منجر رفتارهاي نامناسب اجتماعي از جمله پرخاشگري مي شود. برخورداري از سلامت روان و كاهش استرس در بيماران مي تواند فرد را در برقراري ارتباط سالم تر در جامعه و در نتيجه دريافت هرچه بهتر خدمات بهداشتي و درماني ياري كند، لذا اين مطالعه با هدف بررسي ارتباط بين استرس ادراك شده و پرخاشگري در بيماران مبتلا به ديابت نوع دو انجام شد. مواد و روش ها: اين مطالعه يك مطالعه ي توصيفي از نوع همبسستگي بود. 150 نفر از مراجعين به روش تصادفي ساده به عنوان نمونه انتخاب شدند و با استفاده از مقياس استرس ادراك شده (PSQ) و پرسشنامه پرخاشگري Buss & perry مورد سنجش قرار گرفتند. براي تجزيه تحليل داده ها علاوه بر آمار توصيفي از روش ﻫﺎي آﻣﺎر اﺳﺘﻨﺒﺎﻃﻲ شامل ﺿﺮﻳﺐ ﻫﻤﺒﺴﺘﮕﻲ ﭘﻴﺮﺳﻮن و آزﻣﻮن ﺗﻲ به وسيله نرم افزار spss استفاده شد. يافته ها: يافته ها نشان داد بين استرس ادراك شده با پرخاشگري بيماران ديابتي ارتباط مثبت و معني داري وجود دارد (66/0 r = ، 001/0P = )، بدين صورت كه هرچه نمره استرس ادراك شده بالا مي رود، نمره پرخاشگري افزايش مي يابد. بحث و نتيجه گيري: بنابراين با توجه به رابطه مثبت بين استرس ادراك شده و پرخاشگري، اجراي برنامه هاي كوتاه مدت و بلند مدت شناسايي عوامل استرس زا و تقويت مهارت هاي مقابله با استرس، مي تواند براي پيشگيري و كنترل پرخاشگري بيماران و نهايتاً دريافت هرچه بهتر خدمات درماني، به عنوان يك هدف در نظر گرفته شود.