بررسي اثرات تنش كم آبي در جمعيت هاي دو گونه Agropyron tauri و Agropyron repens با استفاده از شاخص هاي مقاومت به خشكي و رشد گياه

در اين تحقيق اثرات تنش كم آبي بر خصوصيات رشد گياهچه در دو گونه Agropyrontauri و Agropyronrepens مورد بررسي قرار گرفتند. اين آزمايش در گلخانه مركز تحقيقات كشاورزي و منابع طبيعي فارس در سال 1389 انجام شد. تعداد 6 جمعيت از گونه Agropyron repens و 4 جمعيت از گونه Agropyron tauri از بانك ژن موسسه تحقيقات جنگلها و مراتع كشور انتخاب شدند و به صورت آزمايش فاكتوريل كه در آن فاكتور A تعداد نمونه و فاكتورB تعداد سطوح خشكي بودند در قالب طرح پايه كاملاً تصادفي در 3 تكرار كشت شدند. سطوح خشكي 100، 75، 50 و 25 درصد ظرفيت زراعي بود و صفات مورد اندازه گيري طول ريشه چه، طول ساقچه، نسبت ريشه چه به ساقه چه، طول گياهچه، وزن تر گياهچه، وزن خشك گياهچه و وزن خشك به تر گياهچه بودند. نتايج نشان داد كه اختلاف بين تيمارهاي خشكي، ژنوتيپ ها و اثرات متقابل ژنوتيپ در خشكي در اكثر صفات فوق از لحاظ آماري معني دار بود. شاخص هاي تحمل به خشكي شامل بهره وري متوسط، ميانگين هندسي بهره وري، شاخص تحمل به تنش، شاخص حساسيت به تنش و شاخص تحمل محاسبه شدند. ژنوتيپ (99) A. tauri با منشاء ديزين در اكثر صفات مورد آزمايش با اختصاص بالاترين شاخص ها بيشترين مقاومت را از خود نشان داد. با توجه به نتايج به دست آمده ژنوتيپ (99) A.tauri به عنوان بهترين و ژنوتيپ هاي (211) A.repens، (217) A.repens، (224) A.repens و (225) A. repensدر مرتبه بعدي براي اصلاح و احياء مراتع مناطق خشك كشور قابل توصيه اند.